18th February 2010

Post

ถ้าวันหนึ่ง … ทำได้

"ถ้าวันหนึ่ง … ทำได้"

… ข้อความนี้เป็นข้อความที่เห็นมันเด้งตะดึง ตะดึง เสียงสัญญาณ จาก MSN ที่ออนไลน์ไว้ ตอนแรกที่เห็นก็ไม่ได้ให้ความสนใจอะไรมากมาย แต่สงสัย … สงสัยว่าใคร เพื่อนคนไหน เป็นเจ้าของข้อความนี้กัน ข้อความที่เราไม่รู้ที่มาที่ไป แต่ทำให้ติดใจสงสัยแบบนี้

… และเหมือนกับว่าความสงสัยแรกของวันนั้น ถูกแทนที่ด้วยสิ่งอื่นสิ่งที่ต้องจัดการให้สำเร็จลุล่วงไปก่อน ด้วยหน้าที่ความรับผิดชอบ ความสงสัยใคร่รู้เลยเลือนๆ หายไปจากจิตใจ แต่มันไม่ทั้งหมดนี่ซิ มันกลับทำให้รู้สึกว่า มีอะไรค้างคาอยู่ในใจ ที่ยังไม่ได้รับการจัดการให้ผ่านไป มันเหมือนเป็นอะไรสักอย่างที่ยังอยู่ ยังรบกวนจิตใจไม่หาย

… เฮ้อ … ทำไมเป็นคนแบบนี้นะเรา ทำไมปล่อยวางอะไรได้ยากเย็นไปซะทุกอย่าง … แล้วความสงสัยใคร่รู้ก็ชนะ เพราะทนทิ้งความสงสัยนั้นไม่ได้อีกแล้ว แค่เปิดดูน่า เปิดดูซะ … แล้วจะได้รู้ซะทีว่าใครเป็นเจ้าของข้อความนั้น …“ ถ้าวันหนึ่ง … ทำได้” … เมื่อตัดสินใจได้แล้ว ไม่รู้ว่าความเร็วในการคลิกเมาส์เนี่ยะ เกิดจากสมองสั่ง หรือว่าจิตใจขี้สงสัย อันไหนทำงานได้เร็วกว่ากัน


… พลันมือที่จับเมาส์ก็คลิกยุบหน้าจอเอ็กเซลที่มีแต่ตัวเลขเต็มไปหมด แล้วคลิกเปิดหน้าจอ MSN ขึ้นมาทันที แค่ดูหน่อยเท่านั้นว่าใคร แล้วความสงสัยคงถูกกำจัดออกไปจากจิตใจสักที แค่นั้น แค่อยากรู้ และตอนนี้เราก็รู้แล้ว ว่าเป็นใคร … เจ้าของข้อความนั้น


… ไม่รู้เหมือนกันว่าว่าทำไมต้องขึ้นข้อความนี้ แต่ตั้งแต่วันนั้น วันแรกที่เห็นข้อความ จนวันนี้ หลายต่อหลายเดือนผ่านไป เจ้าข้อความนี้กลายเป็นเหมือนชื่อแทนตัวของเพื่อนคนนั้นไปแล้ว เพราะมันยังคงอยู่ … “ ถ้าวันหนึ่ง … ทำได้”


… ตอนนี้เริ่มมีเวลาคิด เริ่มมีเวลาสงสัยอีกละ ว่าเพื่อนเราทำไมต้องใช้ข้อความนี้

… แล้วความสงสัยนั้นก็อยู่ได้ไม่นานอีกเหมือนกัน เพราะว่าตัดสินใจถาม … ทำไม

… เจ้าของข้อความคงจะงง ที่เราถาม แล้วแม่คุณก็ตอบมา

… “ถ้าวันหนึ่ง เราทำได้คงดี”

… “แล้วอยากทำอะไรล่ะ”

… “ทำใจ”

… ” อืมมม ขอบใจ”


12th February 2010

Post

I’m Sima

I really tried with you “Anuchyd”

You always make me crazy with something new like this “Tumblr”

Hurrrrrrrrrr.